Dichtlief en Gloorroos
Deze week heb ik eindelijk het boek van Le Franq van Berkhey gekocht uit 1782. Ik heb het boek over Dichtlief en Gloorroos tien jaar geleden al in de UB gelezen voor de samenstelling van mijjn bloemlezing met schaatsgedichten. Het is een mierzoet boek, over verliefde paartjes die in de winter, hier bij mij om de hoek gaan schaatsen. In Warmond en Oegstgeest, over de Leede en de Kaag.
Maar natuurlijk slaat het ongeluk toe op de mooiste dag van het leven: Gloorroos rijdt in een eendenwak. Dichtlief springt haar na. Gloorroos wordt door de molenaar met zijn ladder en haak gered en later proberen ze ook de anderen te redden uit het wak. Zoals Alwaardij die boven drijft. Het kost nogal wat moeite om Aalwaardij uit het wak te trekken, want Dichtlief houdt onder water met zijn vuist de schaats van Alwaardij vast. Maar zo kunnen ze ook Dichtlief redden, nadat ze Alwaardij met moeite uit het wak hebben gekregen. Maar die vuist wil maar niet loslaten natuurlijk. bevroren aan de schaats
Het is allemaal reuzeprachtig! En ze leefden allemaal nog lang en gelukkig hoor. Anders dan dokter Roscius uit het gedicht van Vondel die met zijn geliefde verdrinkt in een wak.




