Trekhondje 1933

Herten kunnen niet schaatsen

Skeeleren met nordic walkingstokken

Gisteren zag ik twee mannen op skeelers met van die wandelprikstokken. Het leek op zweeds schaatsen. Of misschien we op een combinatie van het oude glissen op botjes met een duwstok en schaatsen.

De schaatsende zwaan

Biografie wint nonfictieprijs

De biografie over Cyriel Buysse heeft de enige nonfictieprijs van ons taalgebied gewonnen. Joris Van Parys schreef de biografie die Buysse verdient. Zijn bekendste werk is wel Het gezin van Paemel, omdat het werd verfilmd met script van Blokker en Claus.

De Vlaamse schrijver is in Nederland niet (meer) zo bekend. En dat terwijl Buysse een heuse schaatsroman schreef: de roman van den schaatsenrijder. Kom daar maar eens om in Nederland! Buysse was een groot liefhebber van het schaatsen, zijn rijders worden ook in het museum bewaard.

Buysse was bevriend met Maurice Maeterlinck, de Belgische Nobelprijswinnaar. Ze ontmoeten elkaar op het ijs toen ze jong waren in 1878 toen ze nog geen schrijvers waren. De ontmoeting was ergens tussen Nevele en Gent hun woonplaatsen. Beiden waren schaatsliefhebbers. Die zijn er heus ook in Vlaanderen! De twee bleven hun leven lang vrienden. Het ijs verbroedert.

Schaatsen in 1909

Ik zeg altijd maar dat Nederlanders beter kunnen skiën dan schaatsen. Nederlanders zijn graag bereid met hoge kosten via skilessen de sport onder de knie te krijgen, maar schaatsen ach dat kunnen 'we' toch. Het zit ons zogenaamd in het bloed. Een wat arrogante houding. Want schaatsen is echt moeilijker dan skiën. Konden Nederlanders honderd jaar geleden beter schaatsen?

De toenmalige directeur van de A.W.N.B. - toen een bond voor fietsers - schreef in 1909 in de Kampioen: 'hoewel we ons gaarne verbeelden, dat Nederland het land van de ijssport bij uitnemendheid is, ziet men op de ijsbanen maar een betrekkelijk gering percentage schaatsenrijders die er een goede stijl op nahouden. De overgrote meerderheid demonstreert gebrek aan opleiding in de kunst en afwezigheid van elk besef van schoonheid in beweging.'

Het was honderd jaar gelden kortom niet anders. Het schaatsen zit ons niet in de genen. Net als het skiën de Zwitsers niet in het bloed zit. Zij leren het op de basisscholen. Ze weten dat alleen oefening kunst baart.

Op de kalender

Eindelijk sta ik op de verjaardagskalender, op de 'patente verjaardagskalender'. Een kalender met patenten en in december het patent op de klapschaats. Ik sta op de achtergrond met mijn klapschaats. In 1894 is in Duitsland octrooi verleend op de klapschaats. Het zou nog 100 jaar duren voordat hij echt in gebruik genomen werd.