Jan

In de jaren negentig toen er nog tochten gereden werden op natuurijs was ik altijd op pad met Jan. Jan was een gewone, zorgzame, betrokken man. Geen poeha. Hij heete Rotmensen, maar was allesbehalve dat. Als het vroor zat Jan in het vorstverlet en ik was freelancer. We gingen dagenlang achtereen op pad, vooral in Noord- en Zuidholland. De hel van Nek in het Jisperveld, zo noemde we dat bij tegewind, Jan altijd op kop. Hij was de sterke stratenmaker. Hij sleurde me altijd mee. We reden over de Oude Rijn van Leiden naar zee. En veel op de Kaag natuurlijk, om de hoek.

Samen reden we elke woensdag in Haarlem, tot ik het allemaal te zwaar vond, al dat gereis en laat thuis. Jan niet, Jan was de sterkste, de volgende dag was hij weer om 6 uur op. Hij ging door. Maar het laatste jaar een groep lager. Jan was moe.

Jan is vorige week van zijn fiets gevallen. Hartstilstand. Zijn trainingsmaatje die op kop reed, merkte het eerst niet. Hij reed door, Jan bleef liggen. De hulp kwam te laat.

Dag lieve Jan!