Zen en de kunst van het steile wandrijden

Ik kan het nog. In Leiden is een 200-meterbaan. De hardrijders rijden daar rechts, dus buitenom. Meestal rijden er twee pelotons 's avonds als het vrijschaatsen is voor hardrijders. Met het snelste peloton meerijden doet me altijd denken aan de steile wandraces vroeger op de kermis. Van die motoren die dan na enkele baantjes inrijden tegen een wand opreden en dan vrij horizontaal hun cirkels reden. Vooral het feit dat je zoveel bochten rijdt en ook echt moet hangen in die krappe bochten versterkt dat idee.

Na een minuut of tien wordt het een zen-ervaring. Volkomen gedachteloos rijd je achter de mannen aan. Het heeft een soort hypnotiserend effect op me.