IJsgewend

Ik ben weer gewend aan het ijs. Veel was daar niet voor nodig. Het viel me vroeger op dat je na het skeeleren meer moest wennen aan het schaatsen dan na een rolschaatsarme zomer.

Ik heb mijn eerste ronden gereden in Leiden, nu Haarlem overkapt is kan ik net zo goed op mijn thuisijs rijden. Het was er gelukkig nog stil. Tien minuten had ik de ijsvloer volledig voor mezelf. Die rust was betrekkelijk, want er is altijd lawaai daar: harde muziek en je vraagt je af of iedereen daar wel zo op gesteld is. Ik probeerde het aangename te verenigen met het vervelende door mijn schaatsen te laten klappen op het ritme van When the lady smiles van good old Golden Earing. Niet makkelijk!