Wedstrijdbaan: drie bochten

De Britten reden aan het eind van de achttiende eeuw het liefst de Engelse mijl als wedstrijdstandaard over een rechte baan. Het kwam ook toen echter maar zelden voor dat je over zoveel ijs kon beschikken. Het ijs dicteerde dan de vorm van de baan. En de vorm was een baan met drie bochten. Het reglement werd vastgesteld in 180 en herzien in 1891.

Gereden werd er over een afstand van anderhalve mijl, dat was een compromis tussen twee mijl (om het uithoudingsvermogen te testen) en de standaard. Twee rijders reden tegen elkaar in dezelfde baan, om de omstandigheden zo gelijk mogelijk te houden, elke hobbel of scheur was immers in het nadeel van een rijder. Maar waarom die drie bochten?

In de Britse traditie van het Fen skating was het zaak om zo snel mogelijk te kunnen keren, dat wil zeggen remmen, omkeren en weer starten. Alleen een baan met drie bochten maakte dat mogelijk. Wie niet kon remmen liet zich in de strobalen vallen om daarna om te keren, maar dat scheelde uiteraard wel in je tijd.